مقایسه‌ی سه هارد ssd

در این مطلب سه هارد ssd مدل اینتل VK0480GEYJR (تحت برند HPE)  و سامسونگ مدل MZ7KM480 و   SSD 960 PRO 512GB رو مقایسه می‌کنیم.

MZ7KM480

دو مدل اول به ریدکنترلر متصل هستند و برای دیدن نتایج واقعی  cahce ریدکنترلر خاموش است. مدل سوم روی pci express سرور سوار  است و فقط os اون رو می‌بینه.

دو  تست روی هاردهای ssd انجام می‌دیم.در تست اول برای کاری که تخصص دارند و اون نوشتن و خواندن Random هست و دیگری حالت Sequential که برای دیسک‌های معمولی هم کار راحتی و معمولا حیف برای اینجور کارها بخوایم از ssd استفاده کنیم.

هارد ssd اینتل

نکته اول اینکه با fio سعی کردیم حالت واقعی سرور رو شبیه‌سازی کنیم ۷۵ درصد read و ۲۵ درصد write. مهمترین بخش هم iops هست.

iops=48009 برای read و iops=16010 برای رایت.

برای تست دوم از dd استفاده میکنیم. نکته مهم اینه که oflag=dsync   به ازای هر تیکه‌ای که میخواد روی هارد بنویسه (۵۱۲ بار می‌پرسه) تاییدیه از os میگره. اما conv=fdatasync تنها یکبار در انتهای نوشتن و هنگام خروج از dd تاییدیه از os گرفته میشه.

 

هارد ssd سامسونگ مدل MZ7KM480

iops=67811 برای read و iops=22613 برای رایت. که نشون میده در میون هاردهای ssd سرور  سامسونگ از مدل اینتل پیشی گرفته.

در این تست هم سامسونگ برنده شده.

 

و اما مدل دیگه سامسونگ pro 960 که از پیش حدس می‌زنیم سرعت خیلی بالاتری داشته باشه.

سامسونگ pro 960

این هارد خوب iops=176350 برای read و iops=58808 رو برای نوشتن به ما میده که البته فاصله خیلی زیادی با اعدادی داره که سامسونگ ادعا میکنه :)‌

و در کمال تعجب میشه دید که این ssd  در حالت sequential خیلی هم خوب کار نمیکنه 🙂

 

چقدر از کاربرای خونگی در خطر از دست دادن اطلاعات شخصی‌شون هستن؟

توی پست قبلی مطلبی در مورد امنیت ضعیف مودم‌های تی‌پی‌لینک نوشته بودم که به نظر اونطور که باید و شاید توجه رو به سمت خودش جلب نکرد.

برای همین در ادامه‌ی اون پست، این مطلب رو اینجا میذارم تا یک مقدار بیشتر با خطراتی که کاربران خونگی رو تهدید میکنه آشنا کنم.

برای شروع برنامه‌ای که توی پست قبل ازش استفاده کرده بودیم رو تغییر میدیم طوری که  به جای ریست روتر، یک راست با دادن آی‌پی طرف، پسورد رو تحویل بگیریم.

حالا با دادن یک آی‌پی به برنامه راحت میشه پسورد روتر رو بدست بیارید. دقت کنید که برنامه ابتدا ip مقصد رو پینگ میکنه و در صورت بالا بودن هاست، میره عملیات بعدی رو  روی اون اجرا میکنه.

Selection_026

با رفتن به آدرس http://ping.eu/ns-whois و دادن آی‌پی ولید خودتون، می‌تونید یک رنج از آی‌پی‌های ولید isp  رو بدست بیارید.

Selection_024

با کمی جستجو در اینترنت به اسکریپت زیر می‌رسیم که رنج ابتدایی و انتهایی ip رو میگیره و در انتها تمام ipهای بینش رو برامون تولید میکنه (خروجی برنامه‌ی زیر سی و پنج هزار آی‌پی هست). 
Selection_025

حالا کافیه به طریقی این آی‌پی‌ها رو به خورد اسکریپت اصلی بدیم که پسوردها رو قراره در بیاره برامون.

برای اینکار از برنامه‌ی xargs استفاده می‌کنیم. xargs خروجی یک برنامه رو میگیره و به صورت آرگومان به برنامه‌ای که مدنظرمونه میده. حالت پیشفرض xargs،‌ خروجی  به آخر برنامه اضافه میکنه. اگه بخوایم خروجی رو به وسط  کامندی که اجرا میکنیم، اضافه کنه از خروجی -I به همراه یک نام (place holder) استفاده مینیم.

 

کامند بالا علارغم ظاهر خیلی پیچیده‌ای که داره خیلی ساده عمل میکنه.

قلب اصلی  همون novid.py که فقط یک ip میگیره و قراره پسورد رو بهمون برگردونه. با اسکریپت Ip.sh و کمک برنامه xargs تعداد زیادی ip رو داریم به خوردش می‌دیم.

اما به دلایل مختلف ممکنه برنامه پیغام‌های خطایی رو برگردونه که اونها رو داریم به dev/null میریزیم (به جای نمایش اونها در صفحه نمایش). سر بعضی از آی‌پی‌ها برنامه کلا متوقف میشه و دیگه جلو نمیره. برای جلوگیری از این اتفاق از timeout استفاده میکنیم و  میگیم حالت نرمال برای پیدا کردن پسورد یک روتر زیر ۲۰ ثانیه‌ست. اگه بیشتر از این زمان برد، بیخیال اون آی‌پی بشو و برو سراغ بعدی.

xargs با استفاده از خروجی -I  به جای اینکه هر آی‌پی رو  انتهای کامند یعنی grep Router بیاره، اونها رو وسط کامند دونه دونه به برنامه میده! {}صرفا یک نام هست که می‌دونیم در کامندی که قراره بارها اجرا بشه هیچ استفاده‌ای نمیشه، میشه به جای اون هر چیز دیگه‌ای هم استفاده کرد.

اون بخش grep رو برای این گذاشتم که برنامه بعد از پیدا کردن پسورد روتر چند خط رو به عنوان خروجی بر میگردونه. پسورد نیز در خطی قرار داره که کلمه‌ی Router وجود داره.

بعد چند ساعت صبر و بسته به سرعت اینترنت، به کلی پسورد روتر خواهید رسید!

Selection_028جالبه در خیلی پسوردها، نام isp داتک رو میتونستم ببینم که مشخص بود تنظیمات رو خود داتک بر روی روتر طرف انجام داده. بسیاری هم شماره تلفن خونه‌شون رو به عنوان پسورد انتخاب کرده بودن که خیلی راحت میشه به اطلاعات بیشتری از فرد دست پیدا کرد.

کار قشگ دیگه ای که میشه انجام داد اینه که ببینیم بیشترین پسوردی رو که ملت استفاده میکنن چیه؟

برای اینکار با کمی جستجو به اسکریپت count_all_words.py میرسیم.

کافیه همه پسوردها رو در یک فایل به نام PASSWDUSERS.txt ذخیره کنیم و بعد اسکریپت رو اجرا کنیم. برای استخراج پسورد از لیستی که در اختیار داریم، کامند زیر رو اجرا میکنیم.

و برای شمارش تعداد پسوردها نیز اسکریپت count_all_words.py رو اجرا کنیم.

 

جامعه‌ی کاربری بالا ۶۵۵ مورد و همگی از isp داتک بوده. جستجو هم روی ۸۲۰۰ آی‌پی صورت گرفته. نکته اما اینه که همه‌ی این ۸۲۰۰  ip بالا نبودن و اگه آی‌پی‌هایی که در زمان جستجو داون بودن رو حذف کنیم به درصد خیلی خیلی بالایی میرسیم که آسیب‌پذیر هستن. در یک رنج آی‌پی ۲۵۶ تایی تقریبا صد تا از کاربران آنلاین هستن و از این تعداد پسورد ۴۰ تا کاربر رو میشه در اورد. با تقریب خوبی میشه گفت ۴۰ درصد کاربرای داتک این مشکل رو دارن و احتمالا خودشون هم اطلاعی از این وضعیت ندارند!‌

خب حالا اینکه مشخص شد که تعداد خیلی زیادی از روترها مشکل دارن که چی؟ اول اینکه تا جای ممکن سعی کنید دسترسی به روتر از دنیای اینترنت رو غیر ممکن کنید.  هیچ دلیلی نداره که یک کاربر خونگی روترش از بیرون قابل دیدن باشه. برای اینکار روترها گزینه‌های متنوعی دارن. تعدادی مشخصا گزینه‌ای دارن که دسترسی به روتر رو خیلی ساده غیرممکن میکنه از دنیای اینترنت. بعضی نیز بخشی به نام ACL دارن و بخشی نیز از طریق فایروال و بستن ترافیک ورودی این امکان رو برای شما فراهم میکنن. یک راه نیز اینه که تمام ترافیک ورودی به روتر رو به سمت یک آی‌پی داخل شبکه‌تون که وجود خارجی نداره هدایت کنید! برای اینکار در بخش dmz روتر باید یک آی‌پی در رنج شبکه داخلی بدید که البته وجود خارجی نداشته باشه.

و اینکه شاید این نفوذپیذیری رو روتر شما نداشته باشه،‌ اما با گذاشتن پسوردهای خیلی ساده مثل ده مورد بالا این اجازه رو به مهاجم میدید که از طریق یک دیکشنری خیلی ساده بتونه وارد روتر بشه. و اینکه شاید خیلی از نفوذپذیری‌های دیگه باشه که تا سالها مخفی باشه و صداش در نیاد بنابراین همیشه دسترسی به روتر از بیرون رو محدود به یک یا چند آی‌پی شناخته شده کنید.

سوال دیگه‌ای که پیش میاد اینه که با وارد شدن به روتر،‌فرد مهاجم میتونه چیکار کنه؟ جواب اینه که میتونه برنامه‌ای رو بنویسه که به صورت خودکار علاوه بر در اوردن پسورد روتر، به صورت گروهی بره و dns روتر رو هم تغییر بده. با تغییر dns عملا شما متوجه هیچ مورد مشکوکی نخواهید شد. کافیه فرد مهاجم dns چند ده هزار روتر رو تغییر بده. در زمان حمله نهایی، فرد مهاجم صفحه اول تمام بانکهای معروف رو میسازه و در یک زمان، میاد و ترافیک مثلا بانک‌ سامان و پارسیان و دیگر بانکها رو به سمت سرور خودش تغییر میده! و اینطوری میشه که بجای اینکه وارد سایت اصلی بانک سامان بشید، وارد نسخه‌ای میشید که هکر اون رو طراحی کرده. طبیعتا کسی وارد سایت دستکاری میشه که از dns سرور فرد مهاجم استفاده کنه. پس توصیه مهم دیگه اینه که همیشه برید dns های داخل روتر رو خودتون به شکلی دستی تنظیم کنید. اگه dns رو به صورت دستی تنظیم نکنید،‌ به صورت خودکار روتر اونها رو از سمت isp دریافت میکنه که به نظرم این گزینه هم عاقلانه نیست. اینجور حملات در گذشته در بسیاری از کشورهای دنیا هم اتفاق افتاده.

2014-02-mitr-en

یادتون نره حتی در صورت بستن راه ورود به روتر از طریق اینترنت، مهاجم میتونه حمله رو از طریق خودتون انجام بده. بدین صورت که با وارد شدن به یک سایت آلوده، خودتون تبدیل به یک مهاجم میشید و پسورد مودم خودتون رو ریست میدید! بعد برنامه‌ دیگه‌ای میتونه وارد روتر بشه و از طریق پسوردی که معلوم و مشخصه، dns رو تغییر بده! :)‌

csrf-router-attack-640x410راهکار چیه؟ جواب اینه که فرم‌ویر روتر خودتون رو به dd-wrt تغییر بدید. dd-wrt یک فرم‌ویر اپن سورس مبتنی بر کرنل لینوکس که با دنگ و فنگ و کمی خوش شانسی باید بتونید روی روتر خودتون نصب کنید. ریسک اینکار رو هم قبلش باید بپذیرید که دیگه روتر قابل استفاده نباشه. برای اینکه بفهمید dd-wrt روی روتر شما کار میکنه یا خیر کافیه به این آدرس برید و نام روتر خودتون رو وارد کنید.

راهکار دیگه استفاده از روتر در حالت بریج هست. و اینکه از روتر خوتون در حالت bridge استفاده کنید. در این صورت تنظیمات pppoe که بر روی روترهای ADSL وجود داره به روی سیستم متصل به روتر منتقل میشه و مودم تنها نقش یک پل رو خواهد داشت!‌ افراد داخل شبکه در اینحالت باید از طریق سرور متقل به روتر، ip بگیرن. دیوایسی که برای اینکار در نظر میگیرید باید دو تا پورت لن یا یک پورت لن و یک وایرلس داشته باشه. حالت قشنگش اینه که از رزبری پای استفاده کنید. رزبری پای کلا یک پورت Lan بیشتر نداره. بنابراین باید یک مبدل usp به lan یا wireless نیز داشته باشید. برای os هم می‌تونید از ipfire یا OpenWRT استفاده کنید که هر دوی اونها نسخه مخصوص ARM رو دارن.

openwrt-raspi-network

امنیت پایین روترهای تی‌پی‌لینک

بعد مدت‌ها عید فرصت خوبی ایجاد کرد که بالاخره دستی به وبلاگ بزنم و چه موضوعی بهتر از موضوع اسفناک مشتری ispهای ایران…

سالهاست که خودم کاربر داتک هستم و روز به روز شاهد افت کیفیت این شرکت ارائه دهنده‌ی اینترنت بودم که حالا مشکلات امنیتی هم به اون اضافه شد.

هر کاربر متصل به اینترنت یک ip ولید توی اینترنت داره که برای بدست اوردنش کافیه توی گوگل سرچ بزنید what is my ip.

اگه فرض  کنیم ای‌پی من در اینترنت ۱۷۶٫۴۶٫۱۳۶٫۱۲۸ باشه ، با تقریب خوبی میشه گفت که آی‌پی‌های در رنج ۱۷۶٫۴۶٫۱۳۶٫۱/۲۴  همه‌گی مشتری‌های داتک هستن. حالا کافیه بیاییم چک کنیم چه مقدار از این آی‌پی‌ها پورت ۸۰ شون بازه. برای اینکار از برنامه nmap استفاده میکنیم.

این لیست، کاربرایی رو شامل میشه که صفحه‌ی اصلی روترشون توسط مرورگر قابل مشاهده است. مگه اینکه پورت ۸۰ شون رو از طریق nat انتقال داده باشن به وب‌سرور داخلی. وقتی این آی‌پی‌ها رو توی مرورگر وارد کنید  فرم یوزر و پسورد براتون ظاهر میشه. مهاجم  در ساده‌ترین حالت با یوزر و پسورد پیش‌فرض admin میتونه وارد تنظیمات روتر بشه.

اما در مورد روترهایی که پسورد پیش‌فرض اونها admin نیست، یک روش استفاده از  brute force با استفاده از برنامه‌ی Hydra است. این برنامه می‌تونه با استفاده از یک دیکشنری،‌ دونه، دونه پسوردها رو با سرعت خیلی زیادی تست کنه.

 

با کامند بالا، برنامه‌ هیدرا به سرعت ۵۰۰ تا از بدترین پسوردهایی که کاربرا خیلی علاقه به انتخابشون رو دارن با یوزر admin به روش سعی و خطا تست میکنه و نتیجه کار رو بهتون میگه. طبیعیه که اگه لیست پسوردا خیلی طولانی باشه زمان اینکار هم بیشتر میشه (احتمالا).

در صورتیکه لیستی از یوزر رو میخواید به برنامه‌ی هیدرا بدید، هم کافیه با آپشن L اینکار رو انجام بدید.

برای پیدا کردن یوزر و پسورد در حالت ssh هم به شکل زیر از برنامه استفاده کنید.

 

لیستی از دیکشنری‌های معروف رو هم میتونید از اینجاها بگیرید.

http://trac.kismac-ng.org/wiki/wordlists
http://www.room362.com/projects/hugelist.txt
https://wiki.skullsecurity.org/Passwords

اما موضوعی که هست وجود یک exploit یا به عبارتی حفره در مودم‌های TP-Link که باعث میشه فرد مهاجم به راحتی بتونه هر پسوردی رو که ست کرده باشید در بیاره.

 


اسکریپت کارش اینه که بعد از بدست آوردن پسورد، روتر رو از کار میندازه و در اصل اون رو ریست میده! ولی خب بعد از روئیت پسورد خیلی راحت میشه از برنامه خارج شد تا روتر ریست نشه.

با اجرا کامند بالا همچین خروجی رو خواهیم داشت. Selection_002 دقت کنید در هنگامی که اسکریپت به سوال Decrypt the rom-0 file locally میرسه، y رو تایپ کنید تا پسورد رو در بیاره براتون. و بعد هم کافیه Ctrl + c رو بزنید تا از برنامه خارج شید.

و خب همه‌ی اینا رو گفتم که بدونید وضعیت چقدر داغونه. داتک فخیمه میتونه با یک فایروال خیلی ساده، پورت ۸۰ رو ببنده، همونطور که پورت ۸۰۸۰ رو الان بسته (احتمالا بخاطر وجود backdoor که روی این مودم‌ها و روی این پورت وجود داره) ! و البته خود کاربرا هم میتونن کلا دسترسی به روتر از طریق وب رو کاملا مسدود کنن که این امر نیاز به آگاه‌رسانی اونها داره.

نصب دیسترو جدید از راه دور

موقعیتی رو تصور کنید که روی سروری که در اختیار دارید می‌خواید یک سیستم عامل از اول نصب کنید. اما دسترسی به kvm ندارید.

اگه روی سرور دسترسی به گراب داشته باشید به راحتی می‌شه بدون داشتن kvm یک سیستم عامل جدید رو نصب کرد.

حتی موقع خرید سرور جدید بجای اینکه پول بدید بابت فعال کردن kvm خیلی راحت با سنت‌اواس ۵.۹ میشه سرور ددیکیتد رو تهیه کرد و بعد با روشی که گفته میشه اکثر سیستم عامل‌های جدید رو از اول خودتون نصب کنید 🙂

برای کسایی هم که نمی‌دونن kvm چیه بگم یه چی تو همون مایه‌های مانیتور کنار کیس و به صورت ریموت تصویر نصب دیسترو جدید رو خواهید داشت و بنابراین می‌شه سیستم رو به نحو مطلوب پارتیشن بندی و به دیسترو مطلوب آپگرید کرد.

برای شروع کافیه برید پوشه boot و یه فولدر بسازید به اسم دیسترویی که قراره نصب کنید . حالا باید کرنل و initrd دیسترو مد نظر رو دانلود کنید. و بعد توی کرنل سه خط اضافه میکنید تا موقع بالا اومدن سیستم از فایل‌هایی که دانلود کردید استفاده شه. توی همین گراب هم آی‌پی و مشخصات شبکه سرور رو می‌دید تا از طریق ریموت بتونید پروسه نصب اواس جدید رو نگاه کنید! 🙂

مثلا برای نصب سنت‌اواس ۶.۴ کافیه این مراحل رو انجام بدید.

cd /boot

mkdir centos6

cd centos6

wget http://mirror.centos.org/centos/6.4/os/x86_64/isolinux/vmlinuz

wget http://mirror.centos.org/centos/6.4/os/x86_64/isolinux/initrd.img

و حالا ویرایش گراب ( با فرض اینکه سنت‌اواس ۵.۹ و گراب یک دارید)‌

vi /boot/grub/menu.lst

این سه خط رو اضافه میکنید

title CentOS 6.4 VNC Installation
root (hd0,0)
kernel /centos6/vmlinuz vnc vncpassword=yourPassword headless ip=10.0.0.10 netmask=255.255.255.0 gateway=10.0.0.1 dns=8.8.8.8 ksdevice=eth0 method=http://mirror.centos.org/centos/6.4/os/x86_64/ lang=en_US keymap=us
initrd /centos6/initrd.img

رنگای آبی تعداد خطا رو نشون می ده که کلا ۴ خط خواهید داشت. همه‌شون رو هم با توجه به تنظیماتی که توی گراب وجود داره کپی‌ پیست می‌کنید. فقط خطی رو که مربوط به kernel و initrd هست رو به شکل بالا دستکاری میکنید. آی‌پی و نت مسک و گیت‌وی هم که با توجه به هر سروری فرق میکنه و خیلی مهمه! با این ای‌پی می تونید ریموت از طریق vnc وارد پروسه نصب بشید 🙂

پارامتر default=0 رو هم می‌تونید تغییر بدید تا به صورت خودکار بعد از ریست، سیستم با کرنل دیسترو جدید بوت بشه. اگرم چیزی ترکید و سیستم بالا نیومد می‌تونید زنگ بزنید به دیتاسنتر و بگید که سیستم رو ریست بدن و اینبار برن توی کرنل دیسترو قدیمی! :)‌ اما راه بهتری هم هست که کاری کنیم بدون ریست و تغییر گراب، کرنل و initrd بوت بشه! برای اینکار باید برنامه kexec-tools رو نصب داشته باشید.

kexec -l /boot/centos6/vmlinuz –initrd=/boot/centos6/initrd.img

kexec -e

دستور اول کرنل و initrd رو در مموری بارگذاری میکنه و دستور دوم باعث بالا اومدن کرنل جدید میشه.

برای اوبونتو و دبیان و اپن‌سوزه هم می‌تونید از ادرس‌های زیر برای نصب ریموت استفاده کنید.

http://cdimage.ubuntu.com/netboot/

http://www.debian.org/distrib/netinst

و اپن‌سوزه

 mkdir /boot/install

 cd /boot/install

 wget –output-document=oS-12.3.vmlinuz.install http://download.opensuse.org/distribution/12.3/repo/oss/boot/$(uname -i)/loader/linux

 wget –output-document=oS-12.3.initrd.install http://download.opensuse.org/distribution/12.3/repo/oss/boot/$(uname -i)/loader/initrd

و در گراب هم تنظیمات به این شکل میشه

  title install
root   (sdX,Y) # change this (sdX,Y)
kernel /boot/install/oS-12.3.vmlinuz.install install=http://download.opensuse.org/distribution/openSUSE-stable/repo/oss/
initrd /boot/install/oS-12.3.initrd.install

به جای اس‌اس‌اچ از موشی استفاده کنید

اگه از اس‌اس‌اچ استفاده می‌کنید احتمالا تا حالا شده فحش به زمین و زمان بدید بخاطر تاخیرهای گهگاه خیلی زیادش که یک دستور رو که تایپ میکنید چند ثانیه بعد تازه می‌بینید چی نوشتید، از اونور برادرا هم که حسابی روش حساس شدن و انگولکش کردن، قطعی‌هاشم زیاد شده و از اون مهمتر با دی‌سی شدن از نت، ارتباط با سرور مقصد رو از دست خواهید داد!

Mosh مخفف Mobile Shell دقیقا با همین هدف نوشته شده، اینبار بجای TCP با استفاده از پروتکل UDP اتصال به سرور مقصد برقرار میشه  و اولین ویژگی که اون رو حس خواهید کرد، زنده بودن محیطه، انگار نشستید پشت مانیتور و دارید تایپ می‌کنید دستور رو، ویژگی دوم اینه که با عوض شدن آی‌پی حتی اتصال به سرور مقصد قطع نمیشه! اگرم که آی‌اس‌پی تون هعی بازیش گرفته و چراغ لینک مودم‌تون خاموش روشن می‌شه دیگه خیالتون راحته که از نو نباید به سرور مقصد وصل شید.

از اون مهمتر اینه که حتی کاربر معمولی هم می‌تونه از موشی استفاده کنه و لازم نیست حتما مجوز روت رو برای استفاده اینکار داشته باشید.

موش حاصل کار یکی از دانشجوهای دانشگاه Mit رونوشت به خودمون و دانشگاهامون که هیچ خروجی ازشون نداریم (داریم؟)

نمودار بالا هم مقایسه زمان پاسخ‌دهی در ssh و mosh رو نشون می‌ده که خب ۵ و ۱۷۳ میلی ثانیه رو مقایسه کنید با ۵۰۰ میلی ثانیه اس‌اس‌اچ! تقاوت خیلی خیلی محسوسه.

نکته ای که هست اینه که mosh برای وصل شدن در ابتدا از ssh استفاده میکنه و برای همین اگه بدون وارد کردن پسورد به سرور مقصد وصل می‌شید با mosh هم مشکلی نخواهید داشت.

نصب Mosh کار خیلی سختی نیست و احتمالا هر دیسترویی که داشته باشید اون رو درون مخازن می‌تونید گیر بیارید!

اگرم روی سرور فایروال دارید ، پورت‌های ورودی UDP بین ۶۰ هزار تا ۶۱ هزار رو باز کنید تا کلاینت بتونه به سرور وصل شه.

موش
موش

برای اتصال به سرور هم مشابه ssh باید همچین دستوری رو بزنید!

mosh root@127.0.0.1

‫پی‌نوشت: مرسی از دوست خوبم ebraminio بخاطر معرفی این برنامه خوب:ی

مقایسه زمان پاسخ‌دهی دی‌ان‌اس در شرایط مختلف

دی‌ان‌اس کارکرد اصلیش تبدیل آدرس دامین به ip سرور هست، وقتی وارد سایتی می‌شید و اسم اون رو تایپ می‌کنید، در پشت صحنه این آدرس باید تبدیل شه به آی‌پی و این بسته به دی‌ان‌اس سروری که دارید ازش استفاده می‌کنید و همینطور کشوری که درونش هستید زمانی رو می‌بره. هر چه این زمان کوتاه تر باشه یعنی دستکاری کمتره و سرعت بیشتر و کار با اینترنت دلچسپ‌تره.برای مقایسه، روی سروری که دستم بود یک دی‌ان‌اس سرور نصب کردم با برنامه ساده‌ی dnsmasq که فایل کانفیگش دو تا خط هم لازم نداره 🙂

listen-address=0.0.0.0
bind-interfaces

 کافیه پورت ۵۳ رو  باز بذارید و برنامه رو اجرا کنید و بعد هم سمت کلاینت (اگر لینوکس هستید) فایل resolv.conf رو تغییر بدید به آی‌پی سروری که در اختیار دارید داخل سرور هم میتونید دی‌ان‌اس رو به ۱۲۷٫۰٫۰٫۱ تغییر بدید تا خود سرور هم از دی‌ان‌اس سرور خودش استفاده کنه.

برای انجام این تست از برنامه ترمینالی dig استفاده میکنیم، بهتره ادرس سایتی رو وارد کنید که قبلا وارد نشدید تا مطمئن باشید سیستم از کش استفاده نمی‌کنه.

اگه از این ابزار بدون هیچ آرگومانی استفاده کنید،‌ به صورت خودکار از dns اصلی سیستم که اون رو در فایل resolv وارد کرده باشید استفاده میکنه و از این جهت آزمایش خیلی خوبیه برای اینکه مطمئن باشید دی‌ان‌اس که دارید استفاده می‌کنید همونی هست که مد نظرتونه.

dig archlinux.org
;; Query time: 197 msec
;; SERVER: server’s ip#53(server’s ip)
;; WHEN: Thu Apr  ۴ ۱۹:۲۹:۴۳ ۲۰۱۳
;; MSG SIZE  rcvd: 31

اما حالا فرض کنید می‌خوایم با دی‌ان‌اس سرور گوگل این تست رو انجام بدیم.

dig @8.8.8.8 archlinux.org
;; Query time: 270 msec
;; SERVER: 8.8.8.8#53(8.8.8.8)
;; WHEN: Thu Apr  ۴ ۱۹:۳۵:۳۲ ۲۰۱۳
;; MSG SIZE  rcvd: 58

در تست اول از دی‌ان‌اس شخصی استفاده شده و برای همین ip رو مخفی کردم 🙂 سرعت زیر ۲۰۰ میلی ثانیه بوده اما با استفاده از گوگل سرعت به ۲۷۰ میلی ثانیه رسیده و این نشون میده داخل ایران استفاده دی‌ان‌اس سرورهای شناخته شده فکر خوبی نیست.

اما همین کار رو می‌شه سمت سرور که توی کشور آزادیه هم انجام داد و نتایج رو مقایسه کرد با داخل ایران!

dig archlinux.org
;; Query time: 0 msec
;; SERVER: 127.0.0.1#53(127.0.0.1)
;; WHEN: Thu Apr  ۴ ۱۵:۰۹:۵۷ ۲۰۱۳
;; MSG SIZE  rcvd: 31

فوق العاده‌ست 🙂 وقتی از دی‌ان‌اس سرور داخلی استفاده میشه سمت سرور سرعت به صفر میلی ثانیه می‌رسه!‌

و با استفاده از گوگل هم این نتیجه رو خواهیم داشت.

dig @8.8.8.8 archlinux.org
;; Query time: 17 msec
;; SERVER: 8.8.8.8#53(8.8.8.8)
;; WHEN: Thu Apr  ۴ ۱۵:۱۲:۱۱ ۲۰۱۳
;; MSG SIZE  rcvd: 47

بله زمان پاسخ دهی در ایران ۱۵ برابر بیشتره 🙂 ۱۵ برابر زمان بیشتری رو از داخل ایران باید منتظر بمونید تا یک آدرس ساده به آی‌پی‌ تبدیل شه! هر پکتی که وارد ایران می‌شه  باید  از داخل هزارتوهای پیچ در پیچ فایروال و روترهای مختلف عبور کنه و توسط آدمای مختلف و سیستمای مختلف شنود بشه که یک وقتی شما وارد سایتی که به مذاق آقایون خوش نمیاد نشید.

اینم تمام نتایج در یک عکس

dnsTest

اینجا لیستی از دی‌ان‌اس سرورهای معروف و رایگان لیست شده که می‌تونید اونها رو خودتون تست کنید. فقط دقت کنید خیلی از این موارد در داخل ایران به کل فیلتر شده 🙂